Wat een marathon! eentje (2006) die ik niet snel vergeet, maar helaas dit keer voor het eerst geen verbetering van mijn beste tijd. Volgens mij deed deze marathon de meeste pijn van allemaal. En het was een raar gevoel om op zo’n mooie dag pas om 14:00 uur te starten, zeker omdat alle voorgaande marathons die ik heb gelopen in de ochtend van start gingen. Het begin gaat altijd goed en zeker in Stockholm leek er door de strakke organisatie en de vriendelijke Zweden geen vuiltje aan de lucht. En ook geen wolken in de lucht, want het was een schitterende dag en met 21 graden eigenlijk te warm om een marathon te lopen! Veel drinken is dan van belang. Zoals gezegd een strakke start en de eerste 10K gingen voortreffelijk met een hartslag die tegen de 180 aan zat. Ondanks het heuvelachtige parcours deed de eerste ronde van 20 K fysiek nog niet echt pijn maar deed zich een ander probleem voor. Ik kreeg problemen met drinken en mijn maag gedroeg zich zeer onrustig. Tussen 15 en 18 K heb ik de eerste keer overgegeven. De maagproblemen zijn eigenlijk niet gestopt en doordat ik bijna niets heb kunnen eten is de tweede ronde een kleine martelgang geworden. Ik heb geloof ik nog 2 keer overgegeven en me gefocust op het uitlopen van de marathon. Want het kon toch niet zo zijn dat ik uitgerekend bij deze marathon, waaraan ik een goed doel heb verbonden, zou uitstappen. Pas bij 39 K had ik het gevoel weer een beetje normaal te kunnen lopen. Even daarvoor had ik de 4 uur Pacer voorbij zien komen en dat gaf me denk ik het zetje dat ik nodig had om net binnen de 4 uur te finishen in het Olympisch stadion (3:58:34). Toch nog voldoening al duurde het even voordat ik hersteld was.